"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ"

Την Αναστάσιμη αυτή μέρα ακούγεται στις εκκλησίες μας ο εσπερινός της Αγάπης. 

Ο μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος Β΄ με άρθρο του στην  εφημερίδα "Δημοκρατία" μιλά για την ξεχωριστή αυτή αγάπη.

Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, το πεπερασμένο και δεσμευμένο από τις αλυσίδες του ορθολογισμού και του ατομικισμού μυαλό μας να ερμηνεύσει πλήρως και να μετρήσει επαρκώς το μέγεθος της Σταυρικής θυσίας του Χριστού και το αληθινά υπερκόσμιο μεγαλείο του Σταυρού.

Σε εποχές, που η σκέψη της αυτοθυσίας, της ολοκληρωτικής προσφοράς του εαυτού μας στη διακονία του συνανθρώπου μας, θεωρείται καλή σαν ιδέα, αλλά δύσκολη, αν όχι ανέφικτη, σαν πράξη, είναι λογικό και επόμενο η θυσία του Θεού για την πανανθρώπινη σωτηρία να αντιμετωπίζεται ως κάτι ακατανόητο και ασύλληπτο στην νόησή μας.

Μπορούμε, ίσως, να κατανοήσουμε το μαρτύριο φιλοσόφων, όπως ο Σωκράτης και ο Σενέκας, την αυτοθυσία όσων μαρτύρησαν για την πίστη, την πατρίδα ή την ιδεολογία τους…

Το μαρτύριο του Γολγοθά, όμως, συχνά ούτε μπορούμε, αλλά ούτε και θέλουμε να το συλλάβουμε και να το κατανοήσουμε.

Και τούτο, κυρίως, επειδή μας τρομάζουν οι υποχρεώσεις μας, που απορρέουν από το Σταυρό του Ιησού, μας εμποδίζει ή και μας ενοχλεί το αίσθημα της ενοχής, που προκύπτει από τη σύγκριση της δικής μας κακίας με τη θεία Φιλανθρωπία.

Γι’ αυτό και επινοούμε τρόπους, σοφίσματα, προφάσεις και τεχνάσματα για να αποτινάξουμε τις ευθύνες, που μας αναλογούν για τη Θυσία του Ιησού!
Δεν θέλουμε να παραδεχθούμε την αναντίλεκτη πικρή αλήθεια, ότι τον Κύριο δεν τον οδήγησαν στο Σταυρό οι ομοεθνείς του, ή οι Ρωμαίοι στρατοκράτορες, αλλά ο Ίδιος ανέβηκε στο Σταυρό, από αγάπη προς τον αποτυχόντα άνθρωπο, τον άνθρωπο κάθε τόπου και εποχής, που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις του απομακρύνεται από το Θεό της αγάπης, ο Οποίος, «πάντας θέλων σωθήναι», «τίθησι την ψυχήν του υπέρ των προβάτων….».

Η αναγνώριση της θυσιαστικής αγάπης του Θεού, μιας αγάπης που θυσιάζεται κατά πρώτο και κύριο λόγο για τους αμαρτωλούς, είναι το ενοχλητικό μέτρο της δικής μας αγάπης, προς το Θεό και το συνάνθρωπο.

Ο Θεός «αμαρτωλών όντων ημών, υπέρ ημών απέθανεν», προσφέροντάς μας το κλειδί της επί γης ευτυχίας και της εν ουρανώ σωτηρίας, την αγάπη, που δεν ζητεί τίποτα για τον εαυτό της αλλά δίνει ολόθυμα και ανυστερόβουλα τον εαυτό της!

Οι άνθρωποι συνηθίζουμε να αγαπάμε περιμένοντας πάντα, έστω και ενδόμυχα, μια ανταπόδοση, μια ανταπόκριση….

Και συχνά αγαπάμε όσο διάστημα έχουμε ή περιμένουμε να έχουμε αυτή την ανταπόκριση!

Αγαπάμε εγωιστικά, πρώτα για τον εαυτό μας! Αγαπάμε ό, τι είναι ή θέλουμε να γίνει ή να παραμείνει δικό μας… Και παραμένουμε παγερά αδιάφοροι για τα προβλήματα του άλλου, του «ξένου»……

Και ενίοτε συμπεριφερόμαστε όπως ο αδελφός του Ασώτου, της γνωστής παραβολής, ο κατά τα άλλα “καλός” άνθρωπος, που, όμως, δεν μπόρεσε να αγαπήσει, ούτε και να συγχωρήσει τον “αμαρτωλό” αδελφό του.

Ο Χριστός, όμως, μας αγάπησε, μας αγάπησε απόλυτα, μέχρι θανάτου, «θανάτου δε Σταυρού», όσο εμείς, ως ανθρώπινο γένος, είμαστε μακριά Του, λογιζόμαστε ως ξένοι, ως εχθροί Του και θυσιάστηκε όχι επειδή τον αγαπήσαμε, αλλά επειδή και μόνο μας αγάπησε.

Πρόσφερε τον εαυτό του «λύτρον αντί πολλών», χωρίς να υπολογίζει, αν αυτοί οι πολλοί θα το αναγνωρίσουν, θα Τον αποδεχθούν και θα Τον αγαπήσουν….

Θυσιάστηκε με μαρτυρικό θάνατο, όχι για να μας αναγκάσει, αλλά για να μας προσκαλέσει Τον αγαπήσουμε, έστω και αν προ-γνώριζε ότι οι περισσότεροι από μας θα Τον αρνηθούμε και θα Τον απορρίψουμε και 

Και παρ’ όλ’ αυτά, εξακολουθεί να μας περιμένει και να μας αγαπά, μέχρι το τέλος των καιρών….

Η θυσία του Γολγοθά είναι θυσία ενός Πατέρα που αγαπά τα παιδιά του και ταυτόχρονα σέβεται την ελευθερία των επιλογών τους!

Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη! Και η Αγάπη είναι ελευθερία και αυτοπροσφορά! Δεν ζητά τίποτα για τον εαυτό της, και δεν δίνει τίποτα, παρά μόνο τον εαυτό της.

Η Αγάπη του Σταυρού είναι που προσδιορίζει το μέτρο και την ποιότητα της δικής μας αγάπης, μιας αγάπης, γνήσιας και αληθινής, που μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να αλλάξουμε και την πιο σκληρή πραγματικότητα!

Το αγαθό της ελευθερίας, της ηθικής και πνευματικής ελευθερίας, είναι που καθορίζει πλέον τα όρια και το περιεχόμενο των επιλογών μας, πέρα και μακριά από ανθρώπινα πάθη, εγωισμούς, ιδιοτέλειες και κοντόθωρα ατομικά συμφέροντα.

Πίστη, ελπίδα, αγάπη, δικαιοσύνη, ελευθερία και αδελφοσύνη είναι τα λουλούδια που, ποτισμένα από το αίμα της θυσίας,άνθισαν στη βάση του Σταυρού και μ’ αυτά να στολίζουμε τη ζωή μας, μας καλούν!

Για να τα δούμε, όμως, για να απολαύσουμε την ευωδία τους και να τα κόψουμε, χρειάζεται να πλησιάσουμε το Σταυρό και να σκύψουμε.

Να απαντήσουμε θετικά στο “όστις θέλει” και να αρνηθούμε τον εωσφορικό εγωισμό, την ψευδεπίγραφη αυτάρκεια και την πλαστή μας παντοδυναμία, που οδηγούν στην έπαρση και την αλαζονεία .

Και να σκύψουμε με την ταπείνωση, που φέρνει η αυτεπίγνωση και η αυτογνωσία, μπροστά στο μεγαλείο της Θείας Φιλανθρωπίας, να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας, όπως και όσο μας αγάπησε ο Χριστός, ώστε να ζήσουμε, επιτέλους, και στη γη μια ζωή, από το φως και την ελπίδα της Ανάστασης λαμπρή! 

Μετά το Πάθος η Ανάσταση!

Ένα συγκινητικό, γαλήνιο βίντεο για την Εβδομάδα των Παθών που αρχίζει.

Πατήστε στην εικόνα για να δείτε το βίντεο

" Η ψυχή μας πεινάει και διψά για τον ταπεινό μα ισχυρό Βασιλιά, που είναι ταπεινός στην ισχύ Του, ισχυρός στην ταπείνωσή Του. Η ψυχή μας πεινάει και διψάει για το Βασιλιά που είναι φίλος του καθενός από μας, για το Βασιλιά που η Βασιλεία Του είναι αιώνια και άπειρη, που η αγάπη Του για τον άνθρωπο είναι απροσμέτρητη, για τον Ιησού Χριστό". 

Ημέρα κατά της σχολικής βίας

Αναγνωρίζω, αρνούμαι, αντιδρώ στη βία στα σχολεία!

(αναδημοσίευση από perispomeni.blogspot.com)

Ο Νομπελίστας μας ποιητής Γ. Σεφέρης έλεγε για την Παιδεία...

"Τα γράμματα είναι από τις πιο ευγενικές ασκήσεις κι από τους πιο υψηλούς πόθους του ανθρώπου. Η παιδεία είναι ο κυβερνήτης του βίου. Κι επειδή οι αρχές αυτές είναι αληθινές, πρέπει να μην ξεχνούμε πως υπάρχει μια καλή παιδεία εκείνη που ελευθερώνει και βοηθά τον άνθρωπο να ολοκληρωθεί σύμφωνα με τον εαυτό του και μια κακή παιδεία εκείνη που διαστρέφει και αποστεγνώνει και είναι μια βιομηχανία που παράγει τους ψευτομορφωμένους και τους νεόπλουτους της μάθησης, που έχουν την ίδια κίβδηλη ευγένεια με τους νεόπλουτους του χρήματος".

Οι τρεις Ιεράρχες και το κοινωνικό τους μήνυμα

Για περισσότερες εικόνες των τριών Ιεραρχών πατήστε εδώ

Οι κοινωνικές θέσεις τους είναι τόσο σύγχρονες και ριζοσπαστικές που νομίζει κανείς πως έχουν γραφεί μόλις τον τελευταίο αιώνα και μάλιστα κατά τα διαστήματα των μεγάλων κοινωνικών επαναστάσεων και συγκρούσεων. Ο Νικόλας Μπερντιάεφ ο μεγαλύτερος ίσως Ρώσος διανοητής του 20ου αιώνα μεταξύ των άλλων αναφέρει «στον Μεγάλο Βασίλειο όπως και στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο η κοινωνική αδικία, δημιούργημα της κακής διανομή του πλούτου κριτικάρεται με μια δριμύτητα που θα έκανε τον Προυντόν και τον Καρλ Μαρξ να χλωμιάσουν».

Ο γνωστός σε όλους ΄Εριχ Φρομ στο βιβλίο του «Να έχεις ή να είσαι» προβάλλει τις απόψεις των Πατέρων για την κοινοκτημοσύνη αξιολογώντας τες θετικά. Για τους Τρεις Ιεράρχες το πρόβλημα της ανισοκατανομής των αγαθών δεν αποδίδεται στο θέλημα του Θεού, ούτε σε φυσικές αιτίες και τυχαία γεγονότα αλλά σε συγκεκριμένες ενέργειες αυτών που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο. «Οι κοινωνικές ανισότητες δεν είναι θέλημα Θεού», λέει ο άγιος Γρηγόριος «ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο… Με την πτώση θρυμματίστηκε η αρχική ενότητα και ισοτιμία μεταξύ των ανθρώπων, οι θρασύτεροι με τη βοήθεια του πολιτικού νόμου, τον οποίο κατέστησαν όργανο καταδυναστεύσεως, επιβλήθηκαν στους ασθενέστερους και έτσι οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους και σε πολλές άλλες κατηγορίες. Εμείς όμως, σαν χριστιανοί οφείλουμε να αποβλέπουμε και να τείνουμε στην αρχική ενότητα και όχι στην κατοπινή διαίρεση, στο νόμο του Θεού και όχι στο νόμο του ισχυρού», (Περί φιλοπτωχίας PG 35, 892 Α-Β). Είναι πασιφανές ότι ο νόμος του Θεού, δηλαδή ο νόμος της αγάπης, της ισότητας, της ελευθερίας της ειρήνης, δεν έχει τίποτα κοινό με το νόμο των ισχυρών κάθε εποχής.

Ο Μέγας Βασίλειος γίνεται πολύ παραστατικός όταν θέλει να αναφερθεί στην αδικία και την αρπαγή του πλούτου από τους κοινωνικά δυνατούς, ανατρέποντας μάλιστα με τα λεγόμενά του τις κοινωνικά αποδεκτές αντιλήψεις περί κλοπής: «συνήθως» λέει «χαρακτηρίζονται κλέφτες αυτοί που κλέβουν πορτοφόλια από τα λουτρά. Δεν είναι όμως αυτοί οι πραγματικοί κλέφτες… αλλά κάποιοι…που αποτελούν τις πολιτικές αρχές πόλεων και εθνών, άλλα αφαιρούν κρυφά, άλλα παίρνουν φανερά με τη βία… Κοινωνοί της κλοπής όμως γίνονται κι αυτοί που θεωρούνται άρχοντες της Εκκλησίας, όταν παίρνουν απ’ αυτούς χρήματα…», για οποιουσδήποτε λόγους. «Αντί να τους ελέγχουν και να τους νουθετούν…εύκολα τους απλώνουν το χέρι και του μακαρίζουν…και τους αδύνατους τους μισούν για τις πράξεις αυτές ενώ τους άλλους που είναι μεγάλοι κλέφτες τους θαυμάζουν».

Ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούν ότι η κοινοκτημοσύνη είναι η λύση του κοινωνικού προβλήματος και προτείνουν την πρωτοχριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων όπου όλα ήταν κοινά, σαν πρότυπο για μια δίκαιη κοινωνική οργάνωση των χριστιανικών κοινωνιών, (PG 31, 325 Α-Β). O Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος αναφέρει για τους Τρεις Ιεράρχες: «η γλώσσα τους αποκτά μια μοναδική οξύτητα όταν κηρύσσουν την ισότητα και την αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων. Αφύσικα βλέπει» φωνάζει ο Μέγας Βασίλειος όποιος κάνει διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είναι «άθεοι» ή «παράλογοι» και οπωσδήποτε «λωποδύτες» αυτοί που θησαυρίζουν σε βάρος των άλλων και κρατούν τα πλούτη τους για αποκλειστική τους χρήση». Ο Χρυσόστομος ακολουθώντας τον Απόστολο Παύλο χαρακτηρίζει την πλεονεξία των πλουσίων ως ειδωλολατρία, (PG 2,123).

Οι Τρείς Πατέρες πιστεύουν ξεκάθαρα πως η μανία του πλούτου και τα συμφέροντα των ισχυρών ευθύνονται για την κατάντια των κοινωνιών, για την πείνα, την εγκατάλειψη, τους πολέμους. «Οι πόλεμοι» γράφει ο Χρυσόστομος «γίνονται από τον έρωτα για τα χρήματα», ενώ ο Βασίλειος διερωτάται «έως πότε θα κυβερνά ο πλούτος που είναι η αιτία του πολέμου; Οι εξοπλισμοί» συμπληρώνει «γίνονται για την απόκτηση του πλούτου» (Ε.Π.Ε. 6,312). Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, συμπληρώνοντας τον προβληματισμό του Μ. Βασιλείου λέει: «Μητέρα των πολέμων είναι η πλεονεξία, οι πόλεμοι με τη σειρά τους γεννούν την υψηλή φορολογία, που είναι η αυστηρότητα καταδίκη των πολιτών», (ΒΕΠ 59, 141).

Λόγια ξεκάθαρα και αληθινά. Λόγια που η αιώνια αξία τους αποδεικνύεται διαρκώς μέσα στην ιστορία. Θα αναφέρω ενδεικτικά δύο παραδείγματα από την εποχή μας για του λόγου το αληθές. Το πρώτο: η περυσινή έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το 2007 και την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο μας πληροφορεί ότι 22 δις δολάρια κατά μέσο όρο δαπανώνται κάθε χρόνο για όπλα από χώρες της Ασίας, της Μέσης Ανατολής, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Με αυτά τα χρήματα οι συγκεκριμένες χώρες θα είχαν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν σε κάθε παιδί μια θέση στο σχολείο και να μειώσουν την παιδική θνησιμότητα κατά δύο τρίτα μέχρι το 2015. Το δεύτερο: το κόστος 216 Τόμαχοκ που εξαπολύθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράκ σε μια μόνο ημέρα (19/1/1990) αρκούσαν να θρέψουν με τρόφιμα το λαό της Αιθιοπίας για έξι μήνες.

Σε μια εποχή που η γυναίκα βρισκόταν στο κοινωνικό περιθώριο οι Πατέρες αναλαμβάνουν την υπεράσπισή της και αγωνίζονται σθεναρά να της δώσουν τη θέση που της αρμόζει στην κοινωνία Είναι γνωστή σε όλους μας η θέση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου 17 αιώνες πριν την εποχή μας όταν στιγμάτιζε, τη μεροληπτική υπέρ των ανδρών νομοθεσία του κράτους. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερχόμενος σε ρήξη με τις ανδροκρατικές αντιλήψεις της εποχής του, επιλέγει ως πρώτη μεταξύ των συνεργατών του μια γυναίκα, τη μετέπειτα Αγία Ολυμπιάδα η οποία αναδεικνύεται σε ηγέτιδα του χριστιανικού κοινωνικού έργου.

                                                                                                                             Ανδρέα Αργυρόπουλου